در سال‌هایی که ایالات متحده درگیر جنگ گسترده‌ای نبوده، بیشترین تهدید جانی برای نظامیانش نه در عراق بوده، نه افغانستان، و نه هیچ میدان نبرد دیگری؛ طبق داده‌های رسمی، خودکشی به شایع‌ترین علت مرگ در میان نیروهای فعال ارتش آمریکا تبدیل شده است. این ادعا فقط یک تیتر جنجالی نیست؛ جمع‌بندی گزارش‌های رسمی پنتاگون است. بر اساس گزارش‌های وزارت دفاع آمریکا:

• از اواسط دهه ۲۰۱۰، خودکشی در بسیاری از سال‌ها بیشترین سهم از مرگ‌های غیررزمی را داشته
• تعداد خودکشی‌ها از تلفات عملیاتی ارتش پیشی گرفته
• این روند حتی در دوره کاهش مأموریت‌های خارجی ادامه یافته

نکته مهم: این آمار فقط مربوط به نیروهای در حال خدمت (Active Duty) است، نه کهنه‌سربازان. و اما چه کسانی بیشتر در معرض خطرند؟ تحلیل داده‌های رسمی نشان می‌دهد:

• مردان جوان در رده‌های پایین‌تر نظامی، بیشترین نرخ را دارند
• نیروهای تازه‌وارد یا با سابقه کمتر از ۱۰ سال آسیب‌پذیرترند
• دسترسی آسان به سلاح گرم، عامل تشدیدکننده مهمی است

گزارش‌ها تأکید می‌کنند که مسئله «ضعف فردی» نیست، بلکه ترکیبی از فشار روانی مزمن، فرهنگ سکوت و ساختار سازمانی است. چرا این موضوع اهمیت دارد؟ در روایت رسمی ارتش، تهدید همیشه بیرونی تعریف می‌شود؛ اما داده‌ها چیز دیگری می‌گویند. وقتی بزرگ‌ترین عامل مرگ، درون سازمان رخ می‌دهد، مسئله از سطح فردی خارج و به یک بحران ساختاری تبدیل می‌شود؛ بحرانی که حتی با کاهش جنگ‌ها هم حل نشده است. طبق داده‌های رسمی آمریکا، خودکشی، عامل اصلی مرگ‌ومیر نظامیان فعال است. نکته مهم اینکه چنین روندی سال‌هاست ادامه دارد و مسئله، امنیتی یا رزمی نیست؛ سلامت روانی و سازمانی است.