سلیمان العبید، اسطوره فوتبال فلسطین و چهره‌ای که سال‌ها با لقب «پله فلسطین» شناخته می‌شد، نه در هیاهوی یک مسابقه، نه زیر نور پروژکتورها، بلکه در یکی از تلخ‌ترین صحنه‌های ممکن جان باخت. مردی که بیش از ۱۰۰ گل رسمی در فوتبال فلسطین به نام خود ثبت کرده بود، زمانی هدف قرار گرفت که تنها دغدغه‌اش سیر کردن شکم پنج فرزند گرسنه‌اش بود.

العبید در صف دریافت کمک‌های بین‌المللی غذایی ایستاده بود؛ جایی که فوتبال، مدال، افتخار و شهرت هیچ ارزشی نداشت و همه‌چیز به بقا تقلیل یافته بود. همان‌جا، در شرایطی کاملاً غیرنظامی و بدون هیچ نشانه‌ای از درگیری، توسط ارتش اسرائیل هدف قرار گرفت و جان خود را از دست داد.

این مرگ، صرفاً کشته‌شدن یک ورزشکار نیست. حذف نمادهاست. العبید برای نسل‌ها، نشانه امید، استعداد و زندگی عادی در غزه بود؛ کسی که نشان می‌داد حتی در محاصره، می‌توان رؤیا ساخت. رؤیایی که در صف نان و کنسرو، متوقف شد.

لقب «پله غزه» به‌سادگی به کسی داده نمی‌شود. او سال‌ها در زمین‌های خاکی و نیمه‌ویران بازی کرد، گل زد، مردم را برای لحظاتی از جنگ و فشار جدا کرد. فوتبال برای او فقط ورزش نبود؛ واکنش طبیعی انسان به محاصره و مرگ تدریجی بود. همین است که مرگش، فقط یک خبر نیست؛ یک پیام عریان و مرثیه‌ای بر یک رؤیاست.

جنگ وقتی به این نقطه می‌رسد که قهرمانانش را در صف غذا می‌کشد، دیگر درباره امنیت یا نبرد نظامی حرف نمی‌زند؛ درباره شکستن اراده یک جامعه صحبت می‌کند. مرگ سلیمان العبید یعنی در غزه حتی اسطوره‌ها هم اجازه ندارند انسان یا پدر باشند. او نه با پیراهن ورزشی، بلکه با دست خالی و نگاه نگران یک پدر کشته شد؛ تا بار دیگر صدای مردم غزه را به گوش دنیا رسانده باشد!